Dit artikel verscheen op 21 september 2026 in het Brabants Dagblad.
Hij kan elk moment vader worden, toch stapt Bas Oosterweghel zaterdag de ring in. Met succes. Na zijn zege kan de focus eindelijk op de aanstaande baby, die een dag later geboren wordt.
Vanuit de ring loopt Bas Oosterweghel helemaal bezweet de mixed zone in. Hij neemt alle tijd voor interviews na zijn gewonnen wedstrijd tijdens Boxing Gladiators, maar wil ook zo snel mogelijk naar zijn familie. Met in het bijzonder zijn vriendin. Didi is hoogzwanger en kan elk moment bevallen van een dochtertje. De uitgerekende datum is 25 september, dus het zijn spannende dagen in huize Oosterweghel.
Hoewel de Tilburgse bokser elk moment vader kan worden, staat hij deze zaterdagavond gewoon in de ring in het Rotterdamse Topsportcentrum. “We hebben het er thuis uiteraard over gehad toen ik een uitnodiging kreeg voor 19 september”, vertelt hij na zijn gevecht tegen Boris Crighton.
“Zij zei direct: ‘Dit moet je doen! Als ik die dag zou bevallen, doe ik het wel alleen, maar jij gaat boksen.’ Dat is natuurlijk waanzinnig dat ze dat zegt. Dat koester ik heel erg. Ik blijf voor altijd bij haar, dat weet ik zeker.”
Zo lief als zijn woorden over zijn vriendin zijn, zo onvriendelijk is Oosterweghel in de ring. Hij slaat er flink op los. Acht rondes lang blijft zijn tegenstander Boris Crighton overeind. Uiteindelijk wijst de jury unaniem de Brabander aan als winnaar. “Ik had na die acht rondes wel het idee dat ik gewonnen had. Of ik dan in de laatste ronde rustig aan doe? Absoluut niet. Dan geef je alles wat je nog hebt.” En dat is na afloop terug te zien. Oosterweghel is kapot.
De Tilburger bokste in het verleden vooral in Engeland en was misschien nog onbekend in Nederland. Vooraf had hij zich dan ook voorgenomen zijn visitekaartje af te geven. Met een overwinning lijkt dat gelukt, toch?
“Een win is een win. Daar kwam ik voor. Maar ik kan nog zoveel beter”, is hij vijf minuten na zijn gevecht al kritisch op zichzelf. “Ik heb nog niet laten zien wat ik in mijn mars heb.”
Het typeert Oosterweghel. “Ik denk dat ik ook nooit ga zeggen dat ik top was. Ik zie altijd verbeterpunten en leg de lat gigantisch hoog. Dus ik ben nooit tevreden”, zegt hij.
Zijn meegereisde fans zijn dat uiteraard wel. Vanaf de tribunes wordt hij flink aangemoedigd door familie en vrienden. “Ik denk dat het er wel honderd waren”, is ook de Brabander verrast. “Ik heb een sportschool in Tilburg en ik had daar gezegd: ‘Als jullie niet komen, kijk ik jullie nooit meer aan.'”, zegt hij, om vervolgens hard te lachen. “Nee, gekkigheid natuurlijk. Ik ben heel blij dat iedereen is gekomen.”
En de support heeft hem ook geholpen. Zoals gezegd was het voor Oosterweghel een lange en slopende partij. “Als je dan moe bent en je hoort vanaf de zijkanten het gejuich, krijg je nog een extra push. Dat was nodig vandaag”, aldus Oosterweghel.
Nadat hij de laatste cameraploegen te woord heeft gestaan, kan hij eindelijk naar zijn vriendin. Didi staat keurig buiten te wachten op haar Bas. “De handschoenen blijven volgende week even in de tas. Het is nu tijd voor de komst van de baby.”
Uiteindelijk is hij natuurlijk opgelucht dat de baby nog even in de buik is gebleven. Maar stress heeft hij er niet van gehad. “De focus lag volledig op het gevecht. Dit is wat ik wil. Daar moet alles voor wijken.”
En dus keek Oosterweghel kort na het gevecht al verder vooruit en hoopte hij in november weer de ring in te kunnen. Dat plan zal een dag later toch wat veranderd zijn, want alsof de duivel ermee speelt werd de kleine op zondag geboren.
